27
Dec
หลายคนไม่ได้อยากดังไม่ได้อยากมีคนชื่นชมมากมายแต่แค่รู้สึกไม่สบายใจเมื่อโพสต์อะไรไปแล้ว…ไม่มีใครสนใจ
คำถามคือทำไม “ยอดไลก์ ยอดวิว คอมเมนต์”ถึงมีผลกับความรู้สึกเรามากกว่าที่คิดทั้งที่เรารู้ดีว่า มันไม่ใช่คุณค่าของชีวิตทั้งหมด
คำตอบไม่ใช่เพราะเราอ่อนแอแต่เพราะโซเชียลมีเดียกำลังแตะโดน กลไกพื้นฐานของความเป็นมนุษย์
โซเชียลมีเดียไม่ได้สร้างความต้องการใหม่
แต่ขยายความต้องการเดิมที่มีอยู่แล้ว
มนุษย์ต้องการ “การยอมรับ” มาตั้งแต่แรกเพราะในอดีตการถูกยอมรับจากกลุ่ม = ความปลอดภัยในการอยู่รอด
สมองจึงถูกตั้งค่าไว้ว่า
“ถ้ามีคนเห็น มีคนรับรู้ เราจะปลอดภัยมากขึ้น”
โซเชียลมีเดียไม่ได้ใส่ความต้องการนี้เข้ามาแต่มันทำให้การยอมรับวัดได้ เห็นได้ และเปรียบเทียบได้ตลอดเวลา
เมื่อการยอมรับถูกทำให้เป็นตัวเลข
ในโลกออฟไลน์การยอมรับมักมาแบบค่อยเป็นค่อยไปผ่านความสัมพันธ์จริง
แต่ในโลกออนไลน์การยอมรับถูกแปลงเป็น:
จำนวนไลก์
จำนวนแชร์
จำนวนผู้ติดตาม
สมองไม่รู้ว่านี่คือ “ตัวเลข”มันแปลผลตรง ๆ ว่า
“ฉันมีค่าแค่ไหนในสายตาคนอื่น”
และเมื่อไม่มีตัวเลขนั้นสมองจะตั้งคำถามกับตัวเองทันทีโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว
การเปรียบเทียบที่ไม่เคยหยุดพัก
โซเชียลมีเดียทำให้เราไม่ได้เปรียบเทียบเป็นครั้งคราวแต่เปรียบเทียบตลอดเวลา
คนอื่นดูเก่งกว่า
คนอื่นดูไปไกลกว่า
คนอื่นดูได้รับการยอมรับมากกว่า
แม้เราจะรู้ว่าเป็นเพียง “ช่วงเวลาที่เขาเลือกโพสต์”แต่สมองกลับรับข้อมูลเหล่านี้ซ้ำ ๆจนค่อย ๆ สรุปว่า
“เรายังไม่พอ”
เล่าเรื่องจริง: ความรู้สึกที่หลายคนไม่กล้าพูด
มีคนจำนวนมากที่
โพสต์เสร็จแล้วเผลอเช็กมือถือบ่อยขึ้น
ลบโพสต์เพราะยอดไม่เป็นอย่างที่หวัง
รู้สึกดีเมื่อมีคนสนใจ และรู้สึกแย่เมื่อไม่มี
ทั้งที่ในชีวิตจริงเขาอาจเป็นคนมีความสามารถและมีคุณค่ามากกว่านั้นมาก
นี่ไม่ใช่นิสัยเสียแต่มันคือ สมองที่กำลังตอบสนองต่อระบบรางวัล
เคสตัวอย่าง
เคส 1:...